Η φλόγα του κεριού (EL)

Ένα ακόμη παράδειγμα που μας βοηθάει να καταλάβουμε τη σχέση μας με το θειο είναι η τελετουργία της ανάστασης στην Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία. Η εκκλησία βυθίζεται στο σκοτάδι καθώς να φώτα σβήνουν. Ο ιερέας βγαίνει από το ιερό κρατώντας ψηλά ένα κερί αναμμένο, που συμβολίζει το ΕΝΑ ΦΩΣ, απ’ όπου προέρχονται όλα τα άλλα φώτα.

Oι πιστοί πλησιάζουν με τα κεριά τους, που δεν έχουν ακόμα ανάψει. Kάθε κερί έχει την εσωτερική δυνατότητα να λάμψει όσο και το πρώτο. Όλα τα κεριά στην εκκλησία ανάβουν από τη μία φλόγα. H μία φλόγα γίνεται πολλές, ακριβώς όπως ο Θεός γίνεται τα πολλά όντα που κατοικούν τη γη.

Παρόλο που όλες αυτές οι φλόγες προέρχονται από αυτήν την πρώτη φλόγα - που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σαν αυτοδημιούργητη - αυτή η αρχική φλόγα δε μειώνεται καθόλου. Έτσι κι ο Θεός (το θειο), παρόλο που έχει εκδηλωθεί σαν όλα τα όντα και ό,τι άλλο υπάρχει στον κόσμο, παραμένει Άπειρος. Ό,τι και αν αφαιρέσεις από το άπειρο, το άπειρο παραμένει. Tώρα, αν πάρουμε ένα κερί και ενώσουμε τη φλόγα του με την αρχική φλόγα, γίνονται πάλι μία φλόγα. Παρόλο που θα υπάρχουν δύο κεριά, θα υπάρχει μία φλόγα.

Kατά τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ενωθεί πάλι στο πνευματικό επίπεδο με τον ENA ΘEO, με τον οποίο είναι στην ουσία το ίδιο. Όταν ξαναενωθεί με το Oικουμενικό Πνεύμα, ο άνθρωπος ενώνεται με όλα τα όντα. H διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτόν, το περιβάλλον του και τον Θεό εξαφανίζεται και αισθάνεται ένα με όλα.

Eίναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι υπάρχει μόνο μία φλόγα στην εκκλησία. Διαιρέθηκε και απλώθηκε, παρέμεινε όμως ίδια. H μία αυτοδημιούργητη θεϊκή φλόγα καίει τώρα σε εκατοντάδες ή χιλιάδες κεριά μέσα στην εκκλησία. Kατά τον ίδιο τρόπο υπάρχει μόνο ένα οικουμενικό πνεύμα, που είναι η δύναμη της ζωής, η «φλόγα» μέσα στον καθένα που βλέπουμε.

Συνήθως εστιαζόμαστε στο «τι είδος κεριού» είναι ο άλλος, ­ στην εμφάνιση και στο σωματικό και νοητικό επίπεδο. Aυτού του είδους η ενότητα δεν μπορεί να κρατήσει ποτέ για πολύ, γιατί αυτά τα επίπεδα βρίσκονται σε συνεχή αλλαγή. Aν προσπαθήσουμε να ενώσουμε δύο κεριά, δε μπορούμε, γιατί ένας κανόνας της φυσικής λέει ότι δύο υλικά αντικείμενα δε μπορούν να καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο συγχρόνως.

Yπάρχουν δύο λύσεις. Mπορούμε να γείρουμε τα δύο κεριά το ένα προς το άλλο. Σ’ αυτήν την περίπτωση είναι η ταπεινοφροσύνη και η απλότητα που επιτρέπουν στις ψυχές να ενωθούν, ενώ τα σώματα παραμένουν χωριστά. Θα υπάρχουν δύο κεριά, αλλά μία φλόγα. Mόνο στο πνευματικό επίπεδο μπορούμε να αισθανθούμε μια ενότητα που διαρκεί. H δεύτερη λύση είναι να λιώσουμε τα δύο κεριά, διαλύοντας το "εγώ", την προσωπικότητα, και να τα ενώσουμε σ’ ένα κερί. Ίσως αυτό να είναι στην πραγματικότητα το νόημα της αγάπης και του γάμου.

Πηγή: Αρμονική Ζωή

http://www.armonikizoi.com/greek

Γιατί δεν φοβάμαι (EL)

Με έχουν ρωτήσει πολλοί γιατί ριψοκινδυνεύω, γιατί πολλές φορές κάνω πράξεις που φαίνονται χαζές, γιατί δεν είμαι πιο προσεκτικός, με άλλα λόγια γιατί δεν φοβάμαι.

Η απάντηση είναι απλή και περιέχεται σε τέσσερις επιμέρους απαντήσεις.

1. Δεν φοβάμαι, επειδή είμαι προστατευμένος από τον Θεό

Γνωρίζω ότι είμαι αφελής, επειδή δεν έχω ούτε θα μπορέσω ποτέ να έχω την πλήρη γνώση. Γνωρίζω ότι δεν είμαι προφήτης ούτε θα μπορέσω ποτέ να είμαι. Επομένως γνωρίζω ότι στηρίζομαι στην Θεία βοήθεια. Κάθε φορά που πάει να μου συμβεί ένα μεγάλο κακό κάτι γίνεται, ένα όνειρο, ένα περίεργο συναίσθημα, μια παράξενη και απρόσμενη αλλαγή που μου δίνει την ευκαιρία να το αποφύγω. Με άλλα λόγια ένας από μηχανής Θεός το διορθώνει.

Για παράδειγμα δεν είχα αλλάξει στο αυτοκίνητό μου ένα ανταλλακτικό του τροχού το οποίο έκανε πολύ θόρυβο και εγώ ετοιμαζόμουν για μεγάλο ταξίδι. Μια μέρα πριν το ταξίδι η μητέρα μου είδε στο όνειρό της ότι με θρηνούσε. Την ημέρα που ταξίδευα μου το είπε και αμέσως το μυαλό μου πήγε στο ανταλλακτικό του τροχού. Αποφάσισα να μην ταξιδέψω αν δεν το αλλάξω και πήγα αμέσως σε ένα συνεργείο και το άλλαξα. Αργότερα έμαθα ότι το συγκεκριμένο ανταλλακτικό ήταν στα τελευταία του και αν έσπαγε θα έφευγε ο τροχός και αναπόφευκτα σε έναν αυτοκινητόδρομο το ατύχημα θα ήταν μεγάλο.

Άλλο ένα παράδειγμα είναι όταν έφευγα αεροπλάνο για ένα ταξίδι από το Τόκιο για τη Γερμανία. Η πτήση είχε αλλάξει και ήταν μια ώρα νωρίτερα, εγώ όμως δεν είχα προνοήσει να ελέγξω την πτήση, ως όφειλα, την προηγούμενη μέρα του ταξιδιού. Προσπαθώντας να κλείσω θέση στο λεωφορείο που πηγαίνει στο αεροδρόμιο διαπίστωσα ότι υπήρχαν μόνο δύο διαθέσιμες τελευταίες θέσεις στο λεωφορείο που έφτανε μια ώρα νωρίτερα και ότι τα υπόλοιπα λεωφορεία ήταν πλήρη. Έτσι αποφάσισα να πάω μια ώρα νωρίτερα από ότι χρειαζόταν και να πιώ ένα καφέ στο αεροδρόμιο. Φυσικά τον καφέ δεν τον ήπια!

Το μάθημα από αυτά είναι ότι αν ένα κακό δεν πρέπει να μας συμβεί, αυτό δεν έχει θέση στην ζωή μας και ο Θεός πάντα θα μας δώσει ένα εμφανές και καθαρό σημάδι, και πολλές φορές περισσότερο από ένα γιατί είμαστε λίγο κουφοί και στραβοί, ότι κάτι κακό πάει να μας συμβεί. Βέβαια πάντοτε θα έχουμε την επιλογή να παρακούσουμε τον Θεό. Πάντοτε θα έχουμε την επιλογή να πούμε ότι το όνειρο έλεγε βλακείες ή ότι θα βρούμε έναν άλλο τρόπο να πάμε στο αεροδρόμιο για να μην χάσουμε μια ώρα από τον ύπνο μας. Επομένως φυσικά και το κακό μπορεί να συμβεί αν εμείς είμαστε αρκετά περήφανοι και ανεξάρτητοι, σκληροί και τρανοί και δεν πιστεύουμε σε μια Θεία, ανώτερη εξωτερική δύναμη που μας τείνει πάντα ένα χέρι βοηθείας.

Ο Θεός πάντα τείνει ένα χέρι βοηθείας σε κάθε κακό που δεν αρμόζει να μας συμβεί και είναι στην διακριτική μας ευχέρεια να το αρπάξουμε ή όχι, να προσποιηθούμε οτι είμαστε ανεξάρτητοι και οτι μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας ή όχι.

2. Δεν φοβάμαι επειδή δεν υπάρχει τίποτε κακό που μπορεί να μου συμβεί. Όλα συμβαίνουν για καλό.

Υπάρχουν πράγματι κακά που πρέπει να συμβούν. Ο λαός μας άλλωστε λέει ότι όποιου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει. Η ζωή είναι ένα μάθημα, ένας κατασκευασμένος κόσμος για να βιώσουμε συγκεκριμένα περιστατικά μέσα από τα οποία ο νους μας θα εξελιχθεί για να γίνει ένα εργαλείο τέλειο, τόσο τέλειο όσο είναι είναι ο Θεός. Ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί καθ' εικόνα και ομοίωση του Θεού, με άλλα λόγια δεν είναι Θεός, αλλά εξελίσσεται ώστε να γίνει Θεός.. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί να αποφύγει αυτή την εξέλιξη, επομένως δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο από Θεός, γιατί απλά δεν υπάρχει κάτι άλλο. Επομένως δεν έχει την δυνατότητα ο άνθρωπος να αποφύγει τα μαθήματα εκείνα που θα τον εξελίξουν ώστε να εκτελέσει αυτό του τον μοναδικό σκοπό ύπαρξης: Να γίνει Θεός.

Βέβαια δεν γίνεται κάποιος Θεός όταν πεθαίνει. Η αλήθεια όμως είναι ότι κανείς στην πραγματικότητα δεν πεθαίνει γιατί δεν έχει την δυνατότητα να πεθάνει. Θα ήταν σαν ο Θεός να μπορούσε να πεθάνει, άρα και να γεννηθεί. Αυτό είναι ανόητο, διότι ο Θεός δεν υπάγεται στον χρόνο. Ο χρόνος αφορά μόνο τους ανθρώπους και τα εγκόσμια, για το Θείο υπάρχει μόνο αιωνιότητα, επομένως δεν υφίσταται γέννηση άρα και θάνατος. Σε κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ψυχή η οποία είναι μια έκφραση του Θεού. Υπάρχουν βέβαια και άψυχοι άνθρωποι, αυτοί όμως γίνονται άψυχοι μέσα από ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως ένα σοβαρό ατύχημα ή τραύμα, επομένως θα ασχοληθούμε μόνο με τον κανόνα. Κάθε ενσαρκωμένο  ον έχει μια αθάνατη ψυχή η οποία δεν είναι μέρος αλλά το όλο της Θείας δύναμης. Η Θεία δύναμη δηλαδή δεν διαμελίζεται για να μπει σε κάθε άνθρωπο, αλλά μπαίνει σε κάθε άνθρωπο ολόκληρη, όπως ένα ραδιόφωνο δεν λαμβάνει ένα μέρος της συχνότητας για να παίξει, αλλά λαμβάνει ολόκληρη την συχνότητα, όπως άλλωστε και όλα τα υπόλοιπα ραδιόφωνα. Όπως ακριβώς κάθε ραδιόφωνο λαμβάνει όλη την συχνότητα έτσι και κάθε άνθρωπος λαμβάνει όλη την αθάνατη Θεία δύναμη.

Ο νους είναι ένα παιδί, ή καλύτερα βρέφος. Αυτό το βρέφος έχει την τάση να λανθάνει. Επειδή βασίζει τις αποφάσεις του σε συμπεράσματα που έρχονται από βιώματα, μη έχοντας βιώσει τα πάντα οι αποφάσεις του πάντα είναι ατελείς. Ο σκοπός είναι να γίνουν τέλειες. Επομένως ο σκοπός είναι να βιώσει τα πάντα. Φυσικά ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βιώσει τα πάντα. Για αυτό το σκοπό υπάρχουν περισσότερες ενσαρκώσεις. Για αυτό το σκοπό υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι. Όχι μόνο για να αντιδράσουν ο ένας με τον άλλον, δημιουργώντας ο ένας τις απαραίτητες καταστάσεις στον άλλο, αλλά και για να βιώσουν συλλογικά το σύνολο αυτού που μπορεί να βιωθεί. Επομένως οι άνθρωποι στο σύνολο της ιστορίας τους θα βιώσουν το σύνολο των βιωμάτων.  Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος ύπαρξής τους και αν το σύνολο των βιωμάτων βιωθεί τότε ο νους θα μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις με βάση το σύνολο της γνώσης, επομένως αποφάσεις τέλειες. Ο νους τότε θα είναι μια τέλεια μηχανή. Όταν αυτό γίνει τότε ο άνθρωπος δεν θα έχει λόγο ύπαρξης και ο κόσμος θα τερματιστεί μιας και θα έχει επιτελεστεί ο σκοπός του. Μιας και ακόμα βρισκόμαστε μακρά από την συγκεκριμένη κατάσταση είναι ανόητο να πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα τελειώσει το 2012. Μπορεί να συμβούν σημαντικά γεγονότα το 2012, όμως ο άνθρωπος θα συνεχίσει να υπάρχει για να εξελίσσεται προς την τελειότητα.

Επομένως τίποτα κακό δεν μπορεί να συμβεί. Όλα συμβαίνουν για καλό, επομένως για να μάθουμε. Αυτά που δεν χρειάζεται να συμβούν, είτε καλά είτε κακά, έχουμε την δυνατότητα όπως προειπώθηκε να τα αποφύγουμε.

3. Δεν φοβάμαι επειδή οτιδήποτε κακό συμβαίνει, συμβαίνει για να μάθω και δεν θέλω να αποφύγω ένα Θείο μάθημα.

Βαδίζουμε προς την τελειότητα και αν και δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, μπορούμε να την καθυστερήσουμε. Πως; Μπορούμε να αποφεύγουμε τα μαθήματα του Θεού, ως κακά γεγονότα που μπορούν να μας συμβούν. Μπορούμε να χτίσουμε έναν φαινομενικά αδιαπέραστο τοίχο γύρω μας και να κλειστούμε μέσα. Ο τοίχος αυτός θα περιλαμβάνει το γνώριμο, είτε καλό είτε κακό, και θα αποκλείει το άγνωστο, και πάλι είτε καλό είτε κακό. Δεν μπορούμε να περικλείσουμε σε ένα τοίχο μόνο το καλό, διότι αυτό θα σήμαινε ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια κατάσταση που είναι μόνο καλή. Αυτό δεν υπάρχει, κάθε κατάσταση είναι και καλή και κακή ταυτόχρονα.

Έχουμε την δυνατότητα να χτίσουμε ένα τοίχο, ο Θεός μας το επιτρέπει. Όμως σύντομα καταλαβαίνουμε ότι ο τοίχος αυτός δεν μπορεί να είναι αδιαπέραστος διότι μέσα σε αυτόν δεν μπορούμε να εξελιχθούμε, αφήνοντας έξω τις νέες εμπειρίες, και καλές και κακές. Αν μπορούσαμε να μείνουμε για πάντα μέσα στο περιτοίχισμα τότε δεν θα εξελισσόμασταν, πράγμα που όπως προειπώθηκε δεν γίνεται. Είμαστε υποχρεωμένοι να εξελιχθούμε, είμαστε υποχρεωμένοι να φτάσουμε την Θεότητα, αυτός είναι ο μοναδικός σκοπός ύπαρξής μας. Επομένως περιτοιχίζοντας τον εαυτό μας, φτιάχνουμε ένα εγωιστικό άτομο το οποίο απομακρύνεται από το Θείο, επομένως απομακρύνεται από τον εαυτό του. Αυτό το εγωιστικό άτομο έρχεται σε αντίθεση και σύγκρουση με το Θείο. Επομένως αυτό το εγωιστικό άτομο δέχεται την αντίσταση του Θείου και επειδή το Θείο εκφράζεται από όλους τους ανθρώπους, δέχεται την αντίσταση όλων των ανθρώπων χωρίς πολλές φορές φαινομενικό λόγο και αιτία. Αυτό μπορεί να το κάνει ακόμα πιο εγωιστικό, επομένως να σηκώσει ακόμα πιο ψηλά τείχη, ή μπορεί να το κάνει να παραδοθεί στον Θεό και να βγει από τα τείχη. Εξαρτάται από το πόσο σθεναρό είναι αυτό το άτομο, πόσο θεωρεί τον εαυτό του ικανό και δυναμικό, για το πόσο χρόνο θα μπορέσει να αντισταθεί. Στο τέλος όμως θα χάσει, είτε μετά από πολύ είτε μετά από λίγο κόπο. Αυτός είναι ο δεύτερος κανόνας της εγκόσμιας ύπαρξης: Ο Θεός μπορεί να είναι μόνο ο νικητής. Αυτό συμβαίνει επειδή στην μη εγκόσμια ύπαρξη, στην ολότητα, υπάρχει μόνο ο Θεός, επομένως στην ολότητα δεν μπορεί να είναι κανένας άλλος νικητής, επειδή δεν υπάρχει κανένας άλλος. Αν μπορούσε να νικήσει στον κόσμο ο διάβολος, τότε θα σήμαινε ότι ο διάβολος υπάρχει. Αυτό όμως δεν είναι αληθές. Ο πρώτος κανόνας της εγκόσμιας ύπαρξης είναι ότι ο μοναδικός σκοπός της είναι η εξέλιξη του νου σε Θεότητα, όπως προειπώθηκε.

Επομένως γνωρίζω ότι αποφεύγοντας το κακό, αποφεύγω και το καλό. Το καλό είναι το μάθημα που μπορώ να λάβω βιώνοντας το κακό. Αυτό δεν το θέλω. Επιθυμώ να εξελιχθώ, επιθυμώ να βιώσω τον κόσμο, να δεχθώ την ζωή ως το μοναδικό όχημα που μου προσφέρεται για να προσεγγίσω το Θείο. Το Θείο μου προσφέρει εμπειρίες που τις κατηγοριοποιώ ως καλές ή κακές. Αναγνωρίζω ότι αυτή η κατηγοριοποίηση είναι μόνο δική μου. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καλό ή κακό. Οτιδήποτε συμβαίνει, συμβαίνει για να μάθω. Γνωρίζω ότι όπως και κάθε μαθητής που πηγαίνει στο σχολείο έτσι και εγώ έχω την τάση να θέλω να χρησιμοποιήσω τον χρόνο μου για ευχαρίστηση και όχι για μάθηση. Γνωρίζω όμως ότι αυτός δεν είναι ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξής μου. Ο σκοπός που ένας μαθητής πηγαίνει σχολείο είναι για να μάθει και να ευχαριστηθεί, επομένως να μάθει ευχάριστα. Αποδεχόμενος το μάθημα, μαθαίνω ευχάριστα. Αντιστεκόμενος στο μάθημα, δυσαρεστούμαι επειδή διαμαρτύρομαι για τα γεγονότα που μου συμβαίνουν. Τα γεγονότα πρέπει να μου συμβούν διότι αυτός είναι ο σκοπός ύπαρξής μου. Επομένως δεν φοβάμαι γιατί δεν θέλω να αποφύγω το Θείο μάθημα.

4. Δεν φοβάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω.

Είμαι μια ενσαρκωμένη ψυχή, αιώνια και αθάνατη. Επομένως δεν έχω τίποτα να χάσω. Εκτός από το να χάσω την ευκαιρία να βιώσω και να μάθω, κλεισμένος μέσα στα τείχη του φόβου. Αυτό μπορώ να το χάσω. Τίποτα άλλο. Ακόμα και αυτό μπορώ να το χάσω μέσα στα όρια του χρόνου. Γνωρίζω όμως ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει χρόνος. Επομένως ούτε και το μάθημα μπορώ να χάσω.

Επομένως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να χάσω.

Για αυτό το λόγο δεν φοβάμαι.

Εσύ;

----

天 使 (tian shi) 

 (Photo credit: via www.healthspablog.org)

Tale of the strawberry - Jorge Bucay (EN)

A king went to his garden and discovered that his trees, bushes and flowers were dying.  The Oak told him that was dying because it could not be as tall as the Pine.  Turning to the Pine, found it fallen because could not give grapes as the Vine.  And the Vine was dying because could not blossom as the Rose.  The Rose cried because could not be as tall and solid as the Oak.

Then he found a plant, a Strawberry, blossoming and fresher than ever.  The king asked it:
—How do you grow so healthy in the mist of this withered and somber garden?
—I do not know. Perhaps it be because always I supposed that when you planted me, you wanted strawberries.  If you would have wanted an Oak or a Rose, you had planted them.  At that time I said to myself: "I will try to be Strawberry the best way I can."

Ο κήπος του βασιλιά - Jorge Bucay (EL)

Ο Βασιλιάς πάει στον κήπο του και βλέπει πως τα δέντρα, οι θάμνοι και τα λουλούδια του ξεραίνονται.
Η Βελανιδιά του λέει πως ξεραίνεται γιατί δε μπορεί να είναι τόσο ψηλή όσο το Πεύκο.
Γυρίζει προς το Πεύκο και το βλέπει πεσμένο κάτω γιατί δε μπορεί να κάνει σταφύλια όπως το Αμπέλι.
Και το Αμπέλι ξεράθηκε γιατί δεν έκανε λουλούδια σαν την Τριανταφυλλιά.
Βλέπει την Τριανταφυλλιά να κλαίει γιατί δεν είναι γερή και δυνατή σαν τη Βελανιδιά.
Και ξάφνου, βλέπει ένα φυτό, τη Φρέζια, γεμάτη άνθη και πιό δροσερή από ποτέ.
Τη ρωτάει ο Βασιλιάς:
"Πώς γίνεται και αναπτύσσεσαι τόσο καλά μέσα σ' αυτόν τον μαραμένο και θλιβερό κήπο;"
Το λουλούδι του απαντάει:
"Δεν ξέρω. Ίσως γιατί υπέθετα πάντα ότι, όταν με φύτεψες ήθελες φρέζιες. Αν ήθελες στη θέση μου Βελανιδιά ή Τριανταφυλλιά, θα είχες φυτέψει Βελανιδιά ή Τριανταφυλλιά. Εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου: Θα προσπαθήσω να είμαι Φρέζια όσο μπορώ καλύτερα."

Η πίττα του Αγίου Φανουρίου - Φανουρόπιτα (EL)

Παραδοσιακή και αγαπημένη, ιδιαίτερα χρήσιμη σε νηστίσιμες ημέρες και ιδιαίτερα θρεπτική. Η ιστορία μαζί με την συνταγή παρακάτω, καταγεγραμμένη από τις συνταγές της γιαγιάς:

Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Φανούριος βοηθά αυτούς που έχουν χάσει ή δεν έχουν βρει και τους φανερώνει αυτό η αυτοόν το οποίο αναζητούν (http://www.matia.gr/7/72/7203/7203_1_5.html).Επίσης "φανερώνει" και στις ανύπαντρες γυναίκες τον αγαπημένο τους. Είναι ο προστάτης της πόλης και του νησιού της Ρόδου. Στον βίο του μοίραζε φαί στους φτωχούς και μια πίτα η οποία φτιαχνόταν με εννέα αγνά νηστήσιμα υλικά, την φανουρόπιτα.

Όταν επικαλούμαστε την βοήθεια του Αγίου και βρίσκουμε αυτό το οποίο αναζητούμε τότε φτιάχνουμε την Φανουρόπιτα για να ευχαριστήσουμε τον Άγιο. Από την Φανουρόπιτα πρέπει να μοιράσουμε ορισμένα κομμάτια σε φίλους ή στην γειτονιά, διατηρώντας την παράδοση του Αγίου. Επίσης όταν τρώμε την φανουρόπιτα πρέπει να λέμε "Θεός 'χωρεσ' την μάνα του Αγίου Φανουρίου" επειδή η μητέρα του κατά την παράδοση ήταν αμαρτωλή.

Ιδού λοιπόν η συνταγή:

1 ποτήρι λάδι
1 ποτήρι πορτοκαλάδα
1 ποτήρι λάδι

1 φλυτζάνι του καφέ κονιάκ
1 κουταλάκι κανέλα
1 κουταλάκι γαρύφαλο
1 κουταλάκι μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι μαγειρική σόδα

400 γρ. φαριν-απ (ή κανονικό αλεύρι με ένα κουταλάκι μπέκεν πάουντερ)
μια χούφτα καρύδια ή σταφίδες (προαιρετικά για καλύτερη γεύση)

Ανακατεύουμε σε ένα μπωλ την πορτοκαλάδα, την ζάχαρη και το λάδι. Βάζουμε στο φλυταζανάκι του καφέ το κονιάκ τα μυρωδικά και την σόδα και τα ανακατεύουμε. Έπειτα τα ρίχνουμε στο μπωλ με το μίγμα. Πασπαλίζουμε σιγά σιγά το αλεύρι μέχρι να πήξει το μίγμα. Βάζουμε το μίγμα σε μια στρογγυλή φόρμα και ρίχνουμε τα καρύδια απο πάνω πιέζοντας τα ελαφρά μέσα στο μίγμα. Το ψήνουμε στους 180 βαθμούς περίπου 45 λεπτά ή μέχρι η φανουρόπιτα να ροδίσει. Πριν την βγάλουμε από τον φούρνο, δοκιμάζουμε με ένα μαχαίρι οτι έχει ψηθεί απο μέσα.

Ελπίζω να σας αρέσει η συνταγή της γιαγιάς Μαρίκας και να σας φανερώσει ο Άγιος αυτό που επιθυμείτε. Στην Ρόδο είναι γνωστός για τις ευεργεσίες του και για το φανέρωμα χαμένων πραγμάτων!

The cake of St. Fanourios - Fanouropita (EN)

Since a lot of friends have tasted and liked this cake, here is a little bit of history of the cake along with its recipe, as I heard it from my grandmother:

Saint Fanourios (Wiki http://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Phanourios) is the Saint that reveals, coming from the Greek verb "fanerono" which means "reveal". He is the protecting Saint of the city and island of Rhodos. According to the tradition, he helps the people who have lost an item to find it and also young, unmarried women to find love. During his life he was providing food to the poor people and he was often distributing to them a cake that contained nine pure and nutritional ingredients, all of them suitable for the Orthodox fasting. Since that time the cake is called Fanouropita, or the cake of Saint Fanourios.

When you you try to find something you can call for the help of the Saint and once you find it you can bake this cake to appreciate for his help. While eating the cake you need to say "God forgive the mother of Saint Fanourios", because his mother was a sinner. Also, to honor the tradition, you need to distribute some pieces of the cake to friends or neighbors.

Ingredients:

1 cup of olive oil
1 cup of orange juice
1 cup of sugar

1 espresso cup of cognac
1 teaspoon crushed cloves
1 teaspoon cinnamon powder
1 teaspoon nutmeg
1 teaspoon of baking soda

About 400g of self-rising flour or normal flour mixed with 1 teaspoon of baking powder
For better taste (optional): a handful of walnuts or raisins

Mix the olive oil, the orange juice and the sugar. In one espresso cup pour the cognac and mix inside the cup the cinnamon, the cloves, the nutmeg and the baking soda. After mixing, pour it to the other ingredients. Slowly add the flour while mixing the ingredients with a mixer. Put the cake in a round form, add the raisins and the walnuts on top and gently push them inside with a spoon. Bake for around 45 minutes in 180 degrees or until the top gets a dark brown color. Before removing it from the oven, make sure by using a knife that the cake is fully baked inside. If you are not sure, it is better to leave it more time in the oven, than less.

Please leave your comments to this post, if you liked the cake. The Saint is there to help you find lost things or persons, ask for his help, show your appreciation and share your story here!

Enjoy!

Learn to Walk

Learn how to walk.
Learn it again.
Do it by forgetting what you already know.

Begin your walk at your favorite place.
Choose it by intuition.
Begin only after you come to a full stop.

Look around you.
Some paths are calling for you,
some leave you indifferent.

Follow your heart.
Be faithful to your feelings.
Examine.

A small unnoticeable path may lead you to a beautiful garden.
Make a wish.
Wait until it is fulfilled.
Never doubt that it will get fulfilled.
Cause then, it won't.
Walk slowly.

Whenever you need to stop, stop.
Whenever you walk too fast, also stop.
Then take a deep breath.
Look around you.
Then walk again.
Do not start if you don't remain first in silence.
Silence improves your ability to hear.
Avoid the noise and..
Walk slowly.

Watch the people.
Find and stare into the true faces.
They might stare back at you because you are true too.
But most probably they won't notice you.
Because they look into themselves.
And this is why they are true.
They are a few.

Ignore the lost souls.
They will look at you but soon,
they will look away.
Because they are only looking around.
They are many.

Walk slowly.

Go through the market.
Observe the goods.
Stop at the ones that draw your attention.
Try to find their value.
Buy them at par, knowing their par value.

When you like something try to acquire it.
Many times the cost of it is high.
But the higher cost of not paying for it,
is to think about it for the rest of your journey.

The worst thing you can do is to acquire something similar.
This similar will never be it,
and this will give you a reason to think about it as long as you hold this.
If you did so, discard this.
If you missed the opportunity to get it then think away.
As long as you think about it,
your walk will be miserable
you will try to walk fast
and you will oversee other very interesting goods.
Once not acquired it can only hurt you.

Trying to forget it will only keep your thought pegged to it.
Stop and take a deep breath.
Cry if you feel like.
Scream.
Walk slowly and look around.
Then you will forget it.

Never fear when walking.
Negative things can only happen to you
if you fear them or
if you feel miserable.
Once you spoil yourself with miserable thoughts stop.
Clean yourself, then continue.
Never walk dirty.
Walk clean, and..
Walk slowly.

Never think of what you have to do next.
It will only make you walk faster.
If you are under time pressure,
terminate your walk.
Even if you have not reached somewhere.

Know one thing:
There is no time.
Time is an invention of man.
It serves very well for people to communicate and meet.
But once you put time to guide your walk,
it destroys it.

Never estimate when you will reach your destination.
Your destination will be reached only after a series of events,
not after a certain time.
Constraining your destination with time can only make you not reach it.
Walk slowly.

Don't ever choose a similar goal.
This will never replace your destination.
If you haven't reached your destination then this could mean that
you walked fast and skipped the events.
If so, then you have to go back.
If not, then maybe your destination is not it.
You cannot know your true destination in advance.
You will only know it once you reach it.
Your destination is your destiny and you will reach it if you don't impede it.
Don't get frustrated, it will only delay your walk.
Always pay the cost and most important:
Don't acquire substitutes.
Walk slowly.

If your walk becomes unpleasant,
don't try to walk away from it.
You have to go through it.
Don't walk faster.
But look away.
There is something there in the background that looks pleasant.
Look to it and head there but always..
Walk slowly.

Don't be afraid to walk into paths that you don't know
or you are not supposed to trespass.
Unless you are told otherwise, you are supposed to.
But respect your obstacles.
If you are prohibited to enter a path, then this path is not for you.
And thus it does not lead you to your True Destination.
Even if it does, then this is not the only one.
Whatever is there for you is open and welcome.
Whatever is not for you is full of obstacles.
Do not follow it.
Then keep in silence.
And listen to the signals.
They are there to help you.
And continue to..
Walk slowly.

And if the time comes to rain,
let it rain.
Stop your walk, you can resume later.
Now try to protect yourself.
You can walk in the storm or in the sunshine.
Depending on how brave you are, it is your decision.
If you know your power, you know what to do.
Respect yourself and respect the power of God.
And when the rain stops, continue to..
Walk slowly.

Dream.
You only need to know what makes you happy.
And be patient for it.
And pay the cost of it.
And not accept substitutes.
And so, walking slowly, you will find that your dream is there,
waiting for you, and staring at you, waiting for you to acquire it.
In fact it was always there waiting for you.
You were just not noticing it or
you were not brave enough to ask for it.
Sometimes man is brave enough to go through the storm,
but not brave enough to go for their dream.
And they accept substitutes.
And they walk faster.
Never accept substitutes, and..
Walk slowly.

And when your walk reaches its end,
realize it and accept it.
Be grateful if you liked it, be thoughtful if not.
Sometimes you reach your destination, sometimes no.
In case you reach it, don't feel disappointed,
if it doesn't meet your expectations.
This destination led you to a wonderful walk
and this was its purpose.
In case you don't reach it, don't feel disappointed either.
Because with every walk you reach somewhere.
And this somewhere is indeed a destination.
A destination that has moved you forward.
Closer to your dream.
Closer to your True Destination.
Closer to your destiny.
And will lead you to the next walk.

Because every walk
is part of the walk of life.

----

天 使 (tian shi)
written in 2008 on a daytime walk on the marvelous streets of The Rocks, Sydney.